Emisja spalin i hałas statków powietrznych

Certyfikacja w zakresie hałasu i emisji spalin

Certyfikacja w zakresie hałasu i emisji spalin statków powietrznych produkcji polskiej nie objętych odpowiedzialnością EASA lub w ramach kontraktu podpisanego pomiędzy EASA a ULC należy do zadań Inspektoratu Certyfikacji Wyrobów Lotniczych (LTT-3).
Wzór wniosku o przeprowadzenie procesu certyfikacji w tym zakresie jest wysyłany do wnioskującego. Po wypełnieniu wniosek należy przesłać do Dyrektora Departamentu Techniki Lotniczej wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty według tabeli nr 1, część III, 3.3, punkt 6.2) załącznika nr 6 do ustawy - Prawo lotnicze.


Wydawanie Świadectw zdatności w zakresie hałasu


Wydawanie Świadectw zdatności w zakresie hałasu dla statków powietrznych, rejestrowanych w Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych należy odpowiednio do zadań Inspektoratu Nadzoru nad Zapewnieniem Ciągłej Zdatności do Lotu Skomplikowanych Statków Powietrznych (LTT-1) albo Inspektoratu Nadzoru nad Zapewnieniem Ciągłej Zdatności do Lotu Statków Powietrznych Lotnictwa Ogólnego (LTT-2).
Świadectwo zdatności w zakresie hałasu stwierdza, że statek powietrzny spełnia odpowiednie wymagania I tomu Załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym. Jest to jednym z warunków niezbędnych do zarejestrowania statku powietrznego w Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych i dopuszczenia go do użytkowania.

W przypadku importowanych statków powietrznych wniosek po wypełnieniu należy złożyć w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty według tabeli nr 1, część III, 3.3, punkt 6.3 załącznika nr 6 do ustawy - Prawo lotnicze.
Zgodnie z tabelą opłaty lotniczej za wydanie świadectwa dla polskiego statku powietrznego opłata lotnicza nie jest pobierana (brak takiej pozycji w tabeli opłaty lotniczej). Za polski statek powietrzny uznaje się statek powietrzny znajdujący się w polskim rejestrze cywilnych statków powietrznych lub statek powietrzny wyprodukowany w Polsce i wprowadzany do polskiego rejestru jako produkt krajowy. W takich przypadkach należy wnieść opłatę skarbową za wydanie decyzji – 10zł. W przypadku importu statku powietrznego wyprodukowanego w Polsce, tak jak przy imporcie innych statków powietrznych, za wydanie świadectwa hałasu należy wnieść opłatę wg pkt 6.3 tabeli opłaty lotniczej nr 1, część III, 3.3.
W przypadku modyfikacji świadectwa hałasu (polega na zmianie danych wpisanych do świadectwa) brak jest opłaty lotniczej. W takim przypadku należy wnieść opłatę skarbową za wydanie decyzji. Podobnie w przypadku wydawania duplikatu. Tabela opłat nie przewiduje opłaty za wydanie duplikatu świadectwa hałasu.
Jeżeli natomiast przed modyfikacją świadectwa hałasu, o której wyżej, należy przeprowadzić proces certyfikacji, to podlega on opłacie wg tabeli opłat nr 1, część III, 3.3 pkt 6.2. Sama modyfikacja świadectwa hałasu podlega jedynie opłacie skarbowej za wydanie decyzji.

 

Druki i wzory dokumentów 

Departament Techniki Lotniczej przypomina o obowiązku spełniania formalnych wymagań dotyczących sposobu reprezentowania strony, ustalonych w przepisach prawa, w przypadku składania pism i wniosków do Urzędu.
Osoby prawne, występujące w postępowaniu administracyjnym jako strony, działają przez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli zgodnie z reprezentacją wynikającą z KRS.

Zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, strona postępowania może również działać przez pełnomocnika. W takich przypadkach do akt każdej sprawy powinien zostać dołączony oryginał pełnomocnictwa albo jego kopia poświadczona za zgodność przez notariusza. Zgodnie z przepisami ustawy o opłacie skarbowej złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa podlega opłacie skarbowej. Potwierdzenie wniesienia opłaty należy dołączyć do składanego pełnomocnictwa.

Stwierdzone braki będą skutkować wezwaniem do ich usunięcia w określonym czasie, a ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Wniosek o wydanie Świadectwa Zdatności w Zakresie Hałasu
docxplik do pobrania60.56 KB


Aktualnie szacowany czas wystawienia świadectwa wynosi od 3 do 5 dni roboczych w przypadku złożenia kompletu dokumentów i zgodności statku powietrznego z bazą EASA (TCDSN).
Wnioskodawca jest informowany drogą mailową o wystawieniu Świadectwa i sposobie jego odbioru (przesyłka pocztowa lub odbiór osobisty).
Świadectwo odebrać może wnioskodawca, osoba uprawniona (wpisana w KRS) lub posiadająca stosowne upoważnienie (do odbioru dokumentów w danej sprawie).


Uregulowania prawne:
•    Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1183, z późn. zm.), art. 53 ust. 2.,
•    Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie wymagań, jakie powinny spełniać statki powietrzne ze względu na ochronę środowiska (Dz. U. z 2012 r., poz. 953),
•    Załącznik I (Part-21) do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiającego zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz. Urz. L 224 z 21.08.2012, str.1-85, z późn. zm.).

 

Informacja na temat świadectw hałasu dla statków powietrznych

 

Rozporządzenie (WE) Nr 216/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego EASA w artykule 6 stwierdza, że wszystkie statki powietrzne, za wyjątkiem określonych w załączniku II do tego rozporządzenia, muszą spełniać wymagania ochrony środowiska, w tym w zakresie hałasu zgodnie z tomem I Załącznika (Aneksu) 16 ICAO. Spełnienie tych wymagań potwierdza Urząd Lotnictwa Cywilnego poprzez wydanie Świadectwa zdatności w zakresie hałasu (noise certificate). Jest to warunkiem zarejestrowania i dopuszczenia statku powietrznego do użytkowania.

 EASA opublikowała bazę danych w zakresie hałasu i państwa UE są zobowiązane do wystawiania takich świadectw ściśle według zamieszczonych tam danych. EASA respektuje nie tylko podane w tomie I Załącznika 16 procedury pomiaru hałasu i jego dopuszczalne poziomy, ale także ograniczenia stosowania wymagań w stosunku do starszych statków powietrznych pomimo, że w jej bazie danych takie typy i modele występują.

Rozdział 6 Załącznika 16 zwalnia z obowiązku przeprowadzania certyfikacji w zakresie hałasu, a więc i posiadania świadectwa hałasu, następujące samoloty z maksymalną certyfikowaną masą startową do 8.618 kg:

  • samoloty zaprojektowane jako rolnicze lub przeciwpożarowe oraz samoloty akrobacyjne,
  • samoloty, dla których wniosek o certyfikat typu był złożony przed 1 stycznia 1975 r. lub świadectwo zdatności do lotu dla poszczególnego samolotu było wydane po raz pierwszy przed 1 stycznia 1980 r.

Ponieważ w wielu przypadkach trudno jest uzyskać informację na temat daty złożenia wniosku o certyfikat typu, należy zatem kierować się tym ostatnim warunkiem i przyjąć, że zwolnione z obowiązku posiadania świadectwa hałasu są samoloty wyprodukowane przed 1 stycznia 1980 r.

Jeśli dla takich samolotów zostały już wydane świadectwa hałasu, to na żądanie właściciela samolotu i po zwrocie świadectwa do ULC będzie zwracana wniesiona opłata lotnicza.

Należy jednak pamiętać wykonując loty do państw, na których lotniskach jest pobierana opłata hałasowa, jak np. Niemcy, że za lądowanie samolotem bez świadectwa hałasu pobierana jest znacznie wyższa opłata.

Rozdział 10, dotyczący nowszych samolotów lekkich, dodatkowo zwalnia także z obowiązku posiadania takiego świadectwa szybowce z napędem pomocniczym (niezdolne do samodzielnego startu) oraz łodzie latające i amfibie.

Dla śmigłowców dużych taką datą graniczną jest data złożenia wniosku o certyfikat typu: 1 stycznia 1985r., zaś dla śmigłowców lekkich, o maksymalnej masie startowej do 3.175 kg: 11 listopada 1993 r.

W stosunku do ultralekkich statków powietrznych polski nadzór lotniczy jeszcze nie wymaga posiadania świadectw hałasu.

Samoloty wyprodukowane po 1 stycznia 1980 r. oraz śmigłowce po powyższych datach muszą zatem posiadać świadectwo hałasu. Poziom hałasu musi być określony na podstawie badań w locie i jeśli danych takich nie ma jeszcze w bazie danych EASA, wówczas posiadacz certyfikatu typu lub zatwierdzona przez EASA organizacja projektująca składa do Agencji wniosek o przeprowadzenie certyfikacji w zakresie hałasu.

Dodatkowe informacje można uzyskać pod nr tel. (22) 520-73-01.

***

Informacja na temat Mechanizmu Kompensacji i Redukcji CO2 dla Lotnictwa Międzynarodowego (CORSIA)

 

Uprzejmie informujemy, że Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) opublikowała na swoich stronach internetowych https://www.icao.int/environmental-protection/CORSIA/Pages/default.aspx tekst Załącznika 16 cz. 4 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym wraz z materiałami towarzyszącymi. Załącznik poświęcony został regulacjom związanym z Mechanizmem Kompensacji i Redukcji CO2 dla Lotnictwa Międzynarodowego (CORSIA).

Głównym celem mechanizmu jest utrzymanie od 2021 roku zerowego przyrostu emisji CO2 w cywilnym lotnictwie międzynarodowym, w stosunku do emisji z lat 2019-2020. Zobowiązania kompensacji i redukcji emisji CO2 zaczną obowiązywać w 2021 roku, jednak pierwsze obowiązki po stronie przewoźników lotniczych oraz Państw będą miały miejsce już w 2019 roku i będą dotyczyły m.in. monitorowania emisji. Zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami, uczestnikami mechanizmu będą operatorzy lotniczy wykonujący przewóz międzynarodowy statkami powietrznymi o MTOW>5700 kg, emitujący więcej niż 10.000 ton CO2 rocznie, z wyłączeniem lotów humanitarnych, medycznych oraz przeciwpożarowych.   

Aktualnie trwają prace w Grupie Ekspertów ds. Zmian Klimatu podlegającej Dyrektoriatowi ds. Działań Klimatycznych w strukturach Komisji Europejskiej (KE) nad implementacją przepisów niniejszego załącznika do prawa Unii Europejskiej. Komisja planuje implementację przepisów poprzez nowelizację Dyrektywy w sprawie unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) wraz z aktami delegowanymi. Celem prac jest możliwie maksymalne zintegrowanie mechanizmu CORSIA z EU ETS, co ma m.in. zapobiec dublowaniu się obowiązków wynikających z tych systemów.    

Zachęcamy szczególnie operatorów lotniczych wykonujących przewóz międzynarodowy do zapoznania się z niniejszym materiałem.

 

Informacja dotycząca stosowania gaśnic halonowych oraz halonów  w systemach gaszenia pożaru na pokładach statków powietrznych
(aktualizacja z dnia 14.02.2019)


Stosowane w gaśnicach oraz systemach gaszenia pożaru fluorowcowane węglowodory znane pod nazwą halony, czyli przede wszystkim halon-1211, halon-1301 i halon-2402, cechują się czystością i dużą skutecznością jako gazowe środki gaśnicze i przeciwwybuchowe, co spowodowało ich szerokie zastosowanie.
Ponieważ halony stanowią substancje zubożające warstwę ozonową (SZWO), które mają najwyższy potencjał niszczenia ozonu, ich produkcja została zakończona w 1994 roku zgodnie z ustaleniami Protokołu Montrealskiego i zostały zakwalifikowane do tzw. substancji kontrolowanych.


W Unii Europejskiej sprawy dotyczące substancji kontrolowanych, w tym halonów, regulują między innymi:
-    rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową,
-    rozporządzenie Komisji (UE) nr 744/2010 z dnia 18 sierpnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, w zakresie zastosowań krytycznych halonów,
-    rozporządzenie Komisji (UE) nr 1088/2013 z dnia 4 listopada 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 w odniesieniu do wniosków o licencje na przywóz i wywóz produktów i sprzętu zawierających halony lub od nich uzależnionych do krytycznych zastosowań w statkach powietrznych,
-    rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006.
Natomiast ustawa z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. 2015 poz. 881) (ustawa SZWO i F-gazach) określa postępowanie i właściwość organów w sprawach wykonywania obowiązków wynikających z ww. rozporządzeń 1005/2009 oraz 517/2014 oraz reguluje między innymi obowiązki podmiotów użytkujących produkty i urządzenia zawierające te substancje lub gazy lub od nich uzależnione.


                                                                           Krytyczne zastosowania halonu
Art. 13 rozporządzenia 1005/2009 ogranicza zastosowanie halonów, w drodze odstępstwa, do tzw. zastosowań krytycznych, wymienionych w Załączniku VI do rozporządzenia 1005/2009, w tym do zastosowań na cywilnych statkach powietrznych, ale ich przywóz na teren Unii zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia 1005/2009 odbywa się za okazaniem licencji na przywóz.
Stosowanie halonu 1301 dopuszcza się:
-    w statkach powietrznych do ochrony przedziałów załogi, gondoli silnikowych, ładowni i przegród kadłubowych oraz do zobojętniania zbiorników paliwa,
Stosowanie halonu 1211 dopuszcza się:
-    w ręcznych gaśnicach i stacjonarnym sprzęcie gaśniczym do silników na pokładzie statków powietrznych,
-    w statkach powietrznych do ochrony przedziałów załogi, gondoli silnikowych, ładowni i przegród kadłubowych,
Stosowanie halonu 2402 w Polsce dopuszcza się:
-    w statkach powietrznych do ochrony przedziałów załogi, gondoli silnikowych, ładowni i przegród kadłubowych oraz do zobojętniania zbiorników paliwa.
Krytyczne zastosowania halonu zgodnie z rozporządzeniem 744/2010 zostały ograniczone poprzez określenie:
-    daty granicznej, która oznacza termin, po upływie którego nie wolno używać halonów w gaśnicach lub systemach ochrony przeciwpożarowej w nowym sprzęcie w ramach danego zastosowania, gdzie nowy sprzęt oznacza sprzęt, w przypadku którego do daty granicznej nie nastąpiło złożenie wniosku o homologację typu lub certyfikat typu we właściwym organie regulacyjnym,
-    daty końcowej, która oznacza termin, po upływie którego nie wolno stosować halonów w danych zastosowaniach oraz do którego gaśnice lub systemy ochrony przeciwpożarowej zawierające halon podlegają obowiązkowemu demontażowi.

Zastosowanie Rodzaj gaśnicy Rodzaj halonu Data graniczna* Data końcowa*
Do ochrony zwykle niezajmowanych przez ludzi ładowni. Stały system gaśniczy

1301

1211

2402

2018 2040
Do ochrony kabin i przedziałów załogi Gaśnica przenośna

1211

2402

2014 2025
Do ochrony gondoli silnikowych i pomocniczych pokładowych zespołów energetycznych Stały system gaśniczy

1301

1211

2402

2014 2040
Do zobojętniania zbiorników paliwowych Stały system gaśniczy

1301

2402

2011 2040
Do ochrony zbiornika na odpady z toalet Stały system gaśniczy

1301

1211

2402

2011 2020
Do ochrony przegród kadłubowych Stały system gaśniczy

1301

1211

2402

2011 2040

*31 grudnia podanego roku, a dla statków powietrznych, do których mają zastosowania Part-26, mają zastosowanie daty określone w rozporządzeniu 2019/133 zmieniającym rozporządzenie 2015/640 do którego Part-26 jest załącznikiem.

Powyższe daty mogą być zmieniane zależnie od postępu technicznego, jeśli będą już dostępne zamienniki dla halonów.
Daty te zostały również określone w mających zastosowanie specyfikacjach certyfikacyjnych statków powietrznych.


                                                                    Licencje na przywóz/wywóz halonów
Ograniczenia w handlu halonami i jego kontrola powodują, że każda osoba prawna lub fizyczna sprowadzająca spoza UE na obszar celny Unii statek powietrzny posiadający na pokładzie urządzenia z halonem, dopuszczone w krytycznych zastosowaniach, zobowiązana jest zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia 1005/2009 złożyć przez internet wniosek do Komisji Europejskiej o licencję na przywóz lub wywóz halonu, którą okazuje się przy przywozie/wywozie statku powietrznego. Komisja prowadzi elektroniczny system rejestracji i wydawania licencji, a decyzje podejmuje w terminie 30 dni od otrzymania wniosku.
Rozporządzenie wymaga również, aby użytkownicy halonów oraz właściciele i operatorzy tego sprzętu i obiektów podejmowali wszystkie praktycznie możliwe działania dla zminimalizowania emisji halonów do atmosfery oraz ich odzysku w celu recyklingu, ponownego stosowania lub destrukcji, gdy gaśnice halonowe i halonowe systemy ochrony przeciwpożarowej są demontowane.
W celu złożenia wniosku należy najpierw zarejestrować się w systemie licencjonowania na stronie Komisji Europejskiej: https://ec.europa.eu/clima/policies/ozone/ods_pl
Dodatkowe informacja o procedurze uzyskiwania licencji można uzyskać na stronie internetowej Instytutu Chemii Przemysłowej: www.ichp.pl/biuro-ochrony-warstwy-ozonowej-i-klimatu-ichp.
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1088/2013 upraszcza wniosek w przypadku przywozu lub wywozu takiego statku powietrznego z zastosowaniem krytycznym halonu. Wydawane są licencje ogólne ważne w danym roku kalendarzowym, tzn. jeśli wniosek będzie złożony w styczniu, będzie ona ważna od stycznia do 31 grudnia danego roku, jeżeli w listopadzie, będzie ona ważna tylko od listopada do 31 grudnia.
Licencja może być użyta wielokrotnie w okresie swojej ważności.


                                                                          Raportowanie o ilości halonów
Zgodnie z art. 39 - 41 ustawą o SZWO i F-gazach nałożony jest obowiązek sprawozdawczy składania do Instytutu Chemii Przemysłowej (IChP) w terminie do 28 lutego sprawozdań w postaci elektronicznej.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o SZWO i F-gazach sprawozdania dotyczące ilości SZWO przywiezionych do Polski lub wywiezionych z Polski zarówno luzem, jak i w produktach i urządzeniach są przekazywane przez importerów/eksporterów do Bazy Danych Sprawozdań IChP.
Portal: http://www.bds.ichp.pl/o-bds
Podmioty mogą dokonać rejestracji na stronie internetowej: https://dbbds.ichp.pl/register
Ponieważ zaprzestano produkcji halonów, serwisowanie tych gaśnic i systemów oparte jest wyłącznie o zapasy halonów pochodzących z odzysku i poddanych recyklingowi (ponownemu użyciu po wstępnym oczyszczeniu) lub regenerowanych (powtórnie przetworzonych w celu uzyskania pierwotnych właściwości), uzyskanych ze zdemontowanych gaśnic i halonowych systemów ochrony przeciwpożarowej w autoryzowanych miejscach gromadzenia halonów.
W związku z tym, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o SZWO i F-gazach, podmioty użytkujące systemy ochrony przeciwpożarowej i gaśnice zawierające halony i przeznaczone do zastosowań krytycznych, zgodnie z rozporządzeniem 1005/2009, przekazują do wyspecjalizowanej jednostki (IChP) sprawozdania zawierające informacje nie tylko o ilościach halonów zawartych w poszczególnych rodzajach sprzętu lub obiektach na dzień 31 grudnia roku objętego sprawozdaniem, zastosowanych w tych rodzajach sprzętu lub obiektach i wyemitowanych z nich w ciągu roku objętego sprawozdaniem oraz zmagazynowanych na dzień 31 grudnia roku objętego sprawozdaniem, ale również informacje o postępie w zastępowaniu halonów i działaniach podjętych w celu ograniczenia emisji halonów, w postaci elektronicznej, do dnia 28 lutego za rok poprzedni.


Dodatkowe informacje można uzyskać w IChP:
Dział Ochrony Warstwy Ozonowej i Klimatu (BOWOiK)
dr hab. inż. Janusz Kozakiewicz, prof. IChP
tel. +48 22 568 28 45, +48 22 568 21 82
bowoik@ichp.pl
kontakt@bds.ichp.pl - informacje dotyczące Bazy Danych Sprawozdań (BDS) o SZWO i FGC


Smugi kondensacyjne: powstawanie i interakcje środowiskowe
pdfplik do pobrania228.29 KB
Emisja spalin z silników lotniczych
pdf plik do pobrania 162.26 Kb

Certyfikacja statków powietrznych pod względem uciążliwości akustycznych a odrębny charakter norm poziomu dźwięku w środowisku.
pdf plik do pobrania 239.48 Kb

 

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

OK